a
Nakikiramay po ako sa pamilya ng aming gobernador at kaniyang mga kasama at nadamay sa malagim na pangyayari. At siyempre, sa isang magandang lalawigang naulila.
Showing posts with label Kaeselesyuhan. Show all posts
Showing posts with label Kaeselesyuhan. Show all posts
Tuesday, May 18, 2010
Helicopter ni Gov. Nantes
Narito po ang larawan ng nag-crash na helicopter (tugma ang registry number ng larawan at ang binabanggit ng pahayagang Philippine Star). Kuha ko ito sa campus ng SLSU-Lucban noong Marso. Ang totoo, unang pagkakita ko pa lang, may kakaibang kaba na ako sa hitsura ng helicopter, pero siyempre hanggang kaba lang ako. Nabanggit ko yata ang kabang ito sa isang kasama at ilang mga mag-aaral habang pinipitikan ko ng larawan ang helicopter.
a
Nakikiramay po ako sa pamilya ng aming gobernador at kaniyang mga kasama at nadamay sa malagim na pangyayari. At siyempre, sa isang magandang lalawigang naulila.
a
Nakikiramay po ako sa pamilya ng aming gobernador at kaniyang mga kasama at nadamay sa malagim na pangyayari. At siyempre, sa isang magandang lalawigang naulila.
Friday, March 26, 2010
Si Dog X uli
Takatakatakatakatakatakatakatakatakatakatakata
Hello Pa…
Am here…
Takatakatakatakatakatakatakatakatakatakatakata
In the chopper…
Sowi, don’t hav much time to discuss with you…
This pa…
Yeah, my travel, yep, your chops…
And Brando, your heli-chauffeur… *blink blink*
Yes Pa, I’m goin to… well…
Takatakatakatakatakatakatakatakatakatakatakata
A small small pastoral town…
In Quezon Pa…
Some small town...
Rural...
Primitive...
In Lucbarn, yeah I think it’s Lucbarn…
You know, the noodle town…
Takatakatakatakatakatakatakatakatakatakatakata
Pansit heb heb, primal munch…
Yuuuuck…
Got an SMS from one rah rah of yours…
The guy saw Poochie on the net…
Sez poochie is in Lucbarn…
Yeah, dear dawg…
Poochie…
I searched the net…
Yep, Poochie it is, no doubt…
Got to be there in a jiffy…
Yeah, Lucbarn… Pa…
Miss my Poochie…
Got to land, Pa…
Be there for dinner…
Ow there’s your rah rah, waiting…
Let's touch base after I get hold of Pooch...
Takatakatakatakatakatakatakatakatakatakatakata
Aha…
Miss my Poooch…
That stupid canine…
Aw aw.
Aw aw.
‘Know what, the net’s calling him: Dog X.
D-O-G-X !
Stupid blogger…
That blogger chimp...
Dog X...
Aw aw.
Miss my Pooch…
Aw aw.
Bad dawg...
Takatakatakatakatakatakatakatakatakatakatakata
Friday, March 19, 2010
Si Dog X
Hindi babagay ang Tagpi kahit pa tagpi-tagping dumi ang kulay niya. Hindi babagay ang Bantay o Bogart dahil hindi naman siya mukhang matapang at lagi pang tulog. Hindi siya si Puti dahil hinding-hindi na siya puti ni brown. Dahil sa kawalan ng apt na pangalan, at baka may nauna nang nagbinyag sa kanya nang hindi ko pa nalalaman, tatawagin ko muna siyang Dog X.
Noong mga unang linggo ko pa lang sa College of Teacher Education dito sa Southern Luzon State University, napansin ko na ang malabasahang si Dog X. Sabi ni Prof. Yao, parang residente na, at pakainin dili si Dog X ng mga utility personnel sa kampus partikular sa gusali namin. Amoy aso si Dog X. Bagay na hindi ko dapat ipagtaka, dahil, dahil aso naman talaga siya sa isip, sa kahol, at sa gawa. Pero asong-gala din pala si Dog X. Nakita ko siya noong isang araw sa labas ng kampus, mga alas sais y medya ng umaga. Sinundan ko si Dog X sa kanyang morning walk papasok sa kampus. Mga dalawandaang metro ang layo ng main gate sa gusaling pinagtuturuan ko na tinatambayan ni Dog X.
Nakahalata yata si Dog X na sinusundan ko siya. Ako man ang lumagay sa katayuan niya, tiyak na maa-annoy din ako. Kumahol nang paingit si Dog X, parang may humampas, parang nasaktan, nang papanhik na siya sa 3rd floor. Wala naman akong ginawang masama maliban sa pitikan siya ng point and shoot ko.
Malay ba niyang nasa blog ko na siya.
Monday, March 15, 2010
Welcome po Tita Glo
Dahil foundation week namin, darating ngayon si Tita Glo. Nire-route ang pasukan namin. Imbes na 'yung dating gate, kailangan pa naming umikot dahil sandamakmak na PSG ang umaali-aligid sa kampus. Noon pang nakaraang linggo nakatimbre sa amin ang pagdating ni Tita Glo. Isusuot daw ang pang-Martes na uniporme. Noong hapon ng Biyernes, isusuot naman daw ang pan-Lunes. Balik sa dati. ganyan talaga 'pag bigatin ang bisita. Lahat tentative.
Hindi ko nakursunadahan ang laban ni Clottey. Takot na takot makipagbasagan ng mukha sa pambansang kamao natin. Hindi ko nagustuhan ang laban kaya hayun, ininom ko na lang ang inis ko. Samboteng kabayo at apat na San Mig Light.
At ngayon, Lunes na nga. Late ako ng diyes minutos. Limang minuto lang sana kung hindi nagre-route ang pasukan/labasan namin. Umuulan dito sa Lucban. Palagay ko makakasama ng balita ng Malacañang Press Corps na umuulan sa bahaging ito ng Pinas. At binasbasan ng masaganang ulan si Tita Glo. Positive news.
Tigil ang klase. Tuwang-tuwa ang estudyante.
Hindi ko nakursunadahan ang laban ni Clottey. Takot na takot makipagbasagan ng mukha sa pambansang kamao natin. Hindi ko nagustuhan ang laban kaya hayun, ininom ko na lang ang inis ko. Samboteng kabayo at apat na San Mig Light.
At ngayon, Lunes na nga. Late ako ng diyes minutos. Limang minuto lang sana kung hindi nagre-route ang pasukan/labasan namin. Umuulan dito sa Lucban. Palagay ko makakasama ng balita ng Malacañang Press Corps na umuulan sa bahaging ito ng Pinas. At binasbasan ng masaganang ulan si Tita Glo. Positive news.
Tigil ang klase. Tuwang-tuwa ang estudyante.
Wednesday, March 10, 2010
Parang kandila
Hindi ko alam kung kaninong powerpoint ko nabasa na ang mga titser daw ay parang kandila. Ginoogle ko siyempre kung ano ang eksaktong paglalarawan kung bakit naging kandila ang mga titser. Heto ang na-google ko: "A good teacher is like a candle - it consumes itself to light the way for others." galing dito: http://www.quotegarden.com/teacher-apprec.html. Hindi daw alam kung sino ang may-akda ng kasabihang iyan.
Ayoko ng pang-"Maalaala Mo Kaya" na kuwento. Malungkutin ako. Pero siyempre, hindi maiiwasang kapag usaping titser na, tumatagos sa dibdib ko ang kuwento kahit ayokong pakinggan.
Hindi natupad ng nanay ko ang pangarap niyang maging titser. Natupad ito sa Mamang Binong, ang kapatid na bunso ni Nanay. Maestrong Binong o Maestrong Danal ang tawag kay Mamang Binong sa Obando. Tawag na hindi ko ma-reconcile sa hitsura niya kapag nalalasing. Laging lasing ang Mamang Binong. Ngayon retirado na siyang guro pero aktibo pa rin sa pagtoma. Ang Mamang Binong ang kaisa-isang nakatapos sa magkakapatid.
Titser ang ate at ditse ko. Ang ate, dating titser sa public school sa Obando. Ngayon, titser sa isang iskuwelahan sa UAE. Ayaw ng ate kong maging titser. Gusto niyang maging journalist dati. Ang ditse, titser hanggang ngayon ng mga mag-eelementaraya sa isang paaralang pamparokya sa Valenzuela. Titser ang mga kamag-anak ko sa ama. Siya ang nagmana ng pangarap ni Nanay. Ang ditse, titser na kahit noong titser-titseran ang laro namin.
Titser ang aking asawa. Pangarap na niya ito mula nang maging titser sa hayskul ang paborito niyang titser of all time. Kaiskwela ko siya dati sa Normal. Sa Normal din nagtapos ang Mamang Binong, ang ate at ditse ko, at mga pinsan ko sa ama. Dapat bigyan na kami ng medalya ng Normal.
Natural na marami akong kaibigang titser. Ito marahil ang dahilan kaya emo ako kapag usaping titser na. Kaya ayokong manood ng mga tearjerker na tungkol sa titser.
Hindi ako masyadong nahirapang magdesisyon nang alukin akong magturo sa mga magiging titser dito sa Quezon. Kahit pa ang katumbas nito ay pagliit ng suweldo at pagdami ng preparasyon ng lesson. Iba ang pasok sa akin ng ideyang titser ako ng magiging titser. Ang saya siguro ng nanay ko kung nabubuhay pa.
***
Upos na kandila ang maraming titser pag-uwi sa bahay. Gulpi sa mahabang talakan. Malabo ang mata sa pagre-record at pagtsetsek ng papel. Mabigat ang ulo sa pamomroblema ng hindi naman talaga niya problema kundi problema ng kaniyang mga estudyante. Nauupos na kandila ang titser.
Nang maging titser ako dalawang taon na ang nakararaan, ipinangako ko sa sariling ayokong dalhin sa bahay ang problemang pantitser. Hanggang ngayon, parang estudyanteng dapat turuan ang asawa kong titser kung paano niya hindi dapat madala hanggang sa bahay ang kaniyang problema sa iskuwelahan.
***
Mag-iisang semestre pa lang ako dito sa College of Teacher Education ng Southern Luzon State University. Ni hindi ko masabing nalungkot ako nang mamatay ang isang kasamahan. May ilang kaswal na kuwentuhan lang ang namagitan sa aming mesa. Kinuwentuhan niya ako ng buhay niya bilang titser. Kinuwentuhan niya ako ng mga nangyayarai sa accreditation ng mga unibersidad. Pinahiram niya ako ng format kung paano gumawa ng table of specification sa kolehiyo. Kinuwentuhan niya ako tungkol sa inani nilang lettuce noong Enero. Maliban dun, wala na akong malinaw na naaalala kay Prof. Veloso. Nang mabalitaan kong pumanaw siya, saka ko naman naalala ang kandila. Ang nauupos na kandila.
Kinuhanan ko ng retrato ang nabakante niyang puwesto sa faculty room. Kinuhanan ko rin ang tinipon niyang gamit sa iskuwelahan. Hindi ko naman talaga siya mami-miss kasi hindi ko naman talaga siya nakasama nang matagal. Pero ang totoo, baka mekanismo ko lamang ito para hindi malungkot nang husto.
Ayoko ng pang-"Maalaala Mo Kaya" na kuwento. Malungkutin ako. Pero siyempre, hindi maiiwasang kapag usaping titser na, tumatagos sa dibdib ko ang kuwento kahit ayokong pakinggan.
Hindi natupad ng nanay ko ang pangarap niyang maging titser. Natupad ito sa Mamang Binong, ang kapatid na bunso ni Nanay. Maestrong Binong o Maestrong Danal ang tawag kay Mamang Binong sa Obando. Tawag na hindi ko ma-reconcile sa hitsura niya kapag nalalasing. Laging lasing ang Mamang Binong. Ngayon retirado na siyang guro pero aktibo pa rin sa pagtoma. Ang Mamang Binong ang kaisa-isang nakatapos sa magkakapatid.
Titser ang ate at ditse ko. Ang ate, dating titser sa public school sa Obando. Ngayon, titser sa isang iskuwelahan sa UAE. Ayaw ng ate kong maging titser. Gusto niyang maging journalist dati. Ang ditse, titser hanggang ngayon ng mga mag-eelementaraya sa isang paaralang pamparokya sa Valenzuela. Titser ang mga kamag-anak ko sa ama. Siya ang nagmana ng pangarap ni Nanay. Ang ditse, titser na kahit noong titser-titseran ang laro namin.
Titser ang aking asawa. Pangarap na niya ito mula nang maging titser sa hayskul ang paborito niyang titser of all time. Kaiskwela ko siya dati sa Normal. Sa Normal din nagtapos ang Mamang Binong, ang ate at ditse ko, at mga pinsan ko sa ama. Dapat bigyan na kami ng medalya ng Normal.
Natural na marami akong kaibigang titser. Ito marahil ang dahilan kaya emo ako kapag usaping titser na. Kaya ayokong manood ng mga tearjerker na tungkol sa titser.
Hindi ako masyadong nahirapang magdesisyon nang alukin akong magturo sa mga magiging titser dito sa Quezon. Kahit pa ang katumbas nito ay pagliit ng suweldo at pagdami ng preparasyon ng lesson. Iba ang pasok sa akin ng ideyang titser ako ng magiging titser. Ang saya siguro ng nanay ko kung nabubuhay pa.
***
Upos na kandila ang maraming titser pag-uwi sa bahay. Gulpi sa mahabang talakan. Malabo ang mata sa pagre-record at pagtsetsek ng papel. Mabigat ang ulo sa pamomroblema ng hindi naman talaga niya problema kundi problema ng kaniyang mga estudyante. Nauupos na kandila ang titser.
Nang maging titser ako dalawang taon na ang nakararaan, ipinangako ko sa sariling ayokong dalhin sa bahay ang problemang pantitser. Hanggang ngayon, parang estudyanteng dapat turuan ang asawa kong titser kung paano niya hindi dapat madala hanggang sa bahay ang kaniyang problema sa iskuwelahan.
***
Mag-iisang semestre pa lang ako dito sa College of Teacher Education ng Southern Luzon State University. Ni hindi ko masabing nalungkot ako nang mamatay ang isang kasamahan. May ilang kaswal na kuwentuhan lang ang namagitan sa aming mesa. Kinuwentuhan niya ako ng buhay niya bilang titser. Kinuwentuhan niya ako ng mga nangyayarai sa accreditation ng mga unibersidad. Pinahiram niya ako ng format kung paano gumawa ng table of specification sa kolehiyo. Kinuwentuhan niya ako tungkol sa inani nilang lettuce noong Enero. Maliban dun, wala na akong malinaw na naaalala kay Prof. Veloso. Nang mabalitaan kong pumanaw siya, saka ko naman naalala ang kandila. Ang nauupos na kandila.
Kinuhanan ko ng retrato ang nabakante niyang puwesto sa faculty room. Kinuhanan ko rin ang tinipon niyang gamit sa iskuwelahan. Hindi ko naman talaga siya mami-miss kasi hindi ko naman talaga siya nakasama nang matagal. Pero ang totoo, baka mekanismo ko lamang ito para hindi malungkot nang husto.
Bisita ko sa SLSU
Dahil bago lang ako sa Lucban, natural na mas marami akong kaibigan na taga-Maynila. Mga kaibigan buhat sa maraming saray (nyetah bigat ng term no, saray) ng lipunan. May espiritwal, may PBA player, may techie pipol, may corporate junkie, may kritik-kritik, lider-obrero, lider-titser, tibak at nagtitibak-tibakan, makata at nagmamakata-makataan, manunulat at manunulot, at marami pang iba.
Mahilig akong mag-imbita ng mga kaibigan para tumulong sa mga social responsibilities (nyetah, social responsibilities) ko. Kahit noong nasa Valenzuela pa 'ko, hatak-hatak ko na ang mga kaibigan ko para mag-lecture, maging photographer, tumula, magsayaw, gumitara, atbp.
Ngayong nasa Lucban na ko, kasama pa rin siyempre na maghatak ako ng mga kaibigan para sa iba't ibang gawain. Sa loob ng halos dalawang taon, heto silang tumuntong sa SLSU para magbahagi ng kung ano-ano. Nota: hindi kasama ang bisita ko sa mismong Lucban. Marami ito. Bisita ko pa lamang sa mismong iskuwelahan sa pigi ng bundok Banahaw ang tutukuyin ko.
Si Ringgo, akademik. Produkto ng mga Dominikano (nagtapos nang magna) at La Salle Brothers. Naglektyur tungkol sa Understanding by Design sa mga magiging titser balang araw. Babalik next sem sa paaralang humubog sa kaniya para maging titser. Sa paaralang hindi masyadong kursunada ni Pepe Rizal.
Si Rowie. Akademik cum tibak. Produkto ng mga Heswita at La Salle Brothers. Bente otso anyos sa isang taon kung kailan bibigyan siya ng diploma sa Ph. D. Philippine Studies. Naglektyur sa mga magiging titser kung paano magiging alyado ang popular media sa pagtuturo. Kung paanong magiging kakampi imbes na kalaban ng mga titser ang DOTA at Wowoweeeee sa atensiyon ng kanilang mga estudyante. Parang ganun. Note sa retrato: yung pangalawa at pangatlong pic, 'kaibigan' niya yung kasama niya, yung pang-apat, mga kasama ko sa SLSU, si Donn at J-Lo.
Si Eros at Jerry. Si Eros, manunulat, akademik, mangingibig, barako. Produkto ng Normal. nagtuturo ngayon sa paaralan ng mga Dominikano. Sa paaralang hindi masyadong kursunada ni Pepe Rizal. Si Jerry, besfren ko, makata, manunulat ng iskrip na may hubo at kangkangan, manunulat ng tv iskrip sa mga palabas pambatang may lutang na lutang na moral lesson. Walang diploma sa UP kasi hindi nagsauli sa main lib ng libro tungkol sa pako. Naglektyur sila kung paano magsulat.
Si Lourd. Rakista, makata, mananaysay, intelektwal, malapit nang maging pop and rakrakan icon. Sa maniwala kayo o hindi, produkto ng Dominikano. Fellow sa UST Writers' workshop kasama si Eros. Editor ng magasing pansosyal dahil mahal. Rumakrak sa SLSU noong 2009. Kasama sa larawan ang mga kasama kong titser sa isip, sa puso, sa gawa, at higit sa lahat, sa hitsura. Salamat sa blinutooth na retrato galing kay Donn, J-Lo, at Ronero aka Rak en Rol.
Abangan ang mga darating pang kaibigan ko sa SLSU para maghasik ng...
Mahilig akong mag-imbita ng mga kaibigan para tumulong sa mga social responsibilities (nyetah, social responsibilities) ko. Kahit noong nasa Valenzuela pa 'ko, hatak-hatak ko na ang mga kaibigan ko para mag-lecture, maging photographer, tumula, magsayaw, gumitara, atbp.
Ngayong nasa Lucban na ko, kasama pa rin siyempre na maghatak ako ng mga kaibigan para sa iba't ibang gawain. Sa loob ng halos dalawang taon, heto silang tumuntong sa SLSU para magbahagi ng kung ano-ano. Nota: hindi kasama ang bisita ko sa mismong Lucban. Marami ito. Bisita ko pa lamang sa mismong iskuwelahan sa pigi ng bundok Banahaw ang tutukuyin ko.
Si Ringgo, akademik. Produkto ng mga Dominikano (nagtapos nang magna) at La Salle Brothers. Naglektyur tungkol sa Understanding by Design sa mga magiging titser balang araw. Babalik next sem sa paaralang humubog sa kaniya para maging titser. Sa paaralang hindi masyadong kursunada ni Pepe Rizal.
Si Rowie. Akademik cum tibak. Produkto ng mga Heswita at La Salle Brothers. Bente otso anyos sa isang taon kung kailan bibigyan siya ng diploma sa Ph. D. Philippine Studies. Naglektyur sa mga magiging titser kung paano magiging alyado ang popular media sa pagtuturo. Kung paanong magiging kakampi imbes na kalaban ng mga titser ang DOTA at Wowoweeeee sa atensiyon ng kanilang mga estudyante. Parang ganun. Note sa retrato: yung pangalawa at pangatlong pic, 'kaibigan' niya yung kasama niya, yung pang-apat, mga kasama ko sa SLSU, si Donn at J-Lo.
Si Eros at Jerry. Si Eros, manunulat, akademik, mangingibig, barako. Produkto ng Normal. nagtuturo ngayon sa paaralan ng mga Dominikano. Sa paaralang hindi masyadong kursunada ni Pepe Rizal. Si Jerry, besfren ko, makata, manunulat ng iskrip na may hubo at kangkangan, manunulat ng tv iskrip sa mga palabas pambatang may lutang na lutang na moral lesson. Walang diploma sa UP kasi hindi nagsauli sa main lib ng libro tungkol sa pako. Naglektyur sila kung paano magsulat.
Si Lourd. Rakista, makata, mananaysay, intelektwal, malapit nang maging pop and rakrakan icon. Sa maniwala kayo o hindi, produkto ng Dominikano. Fellow sa UST Writers' workshop kasama si Eros. Editor ng magasing pansosyal dahil mahal. Rumakrak sa SLSU noong 2009. Kasama sa larawan ang mga kasama kong titser sa isip, sa puso, sa gawa, at higit sa lahat, sa hitsura. Salamat sa blinutooth na retrato galing kay Donn, J-Lo, at Ronero aka Rak en Rol.
Abangan ang mga darating pang kaibigan ko sa SLSU para maghasik ng...
Monday, March 1, 2010
UbD Seminar ni Ringgo Reyes sa SLSU
Dahil ako ang tsimoy cum potograpo sa event na ito, narito ang ilang pasilip sa seminar ni Ringgo sa mga education students ng Southern Luzon State University College of Teacher Education noong Feb 27, 2010. andaming umattend kaya kailangan naming magbakwet ng lokasyon mula sa GAB AVR patungo sa CoAM auditorium. Enjoy. Kung nakita ninyo ang pic na kasama ang mukha ninyo, pwedeng-pwede nyong i-download. Oke?
Subscribe to:
Posts (Atom)
